چرا به قاعده لطف می پردازم؟

وقتی کسی می گوید ولایت بر عدالت مقدم است منظور او چیست؟ آیا حرف او به این معنی است که ولی می تواند ظلم کند و ظالم باشد و باید به ظلم او تمکین کرد؟ روشن است که منظور او چنین چیزی نیست.
منظور او این است که ممکن است ظاهر عمل ولی، ظلم باشد ولی این ظلم صرفا ظاهری است. حکمت و مصلحتی پشت آن ظلم است که ممکن است ما آن را تشخیص ندهیم و با وجود این حکمت و مصلحت، آن ظلم عین عدل است و فقط ما نمی توانیم آن را تشخیص بدهیم، بنابراین در اینگونه موارد نیز باید مطیع ولی بود.
پس اگر بخواهیم در گفتار دقیق باشیم، اساسا هیچ کس به گزاره تقدم ولایت بر عدالت اعتقاد ندارد، بلکه این گزاره که “هر چه ولی کند عدالت و مصلحت است، ولو ما نفهمیم” با اغماض به شکل گزاره “ولایت بر عدالت مقدم است” درآمده است.
روشن است که گزاره “هرچه ولی کند عدالت و مصلحت است، ولو ما نفهمیم” به معنی نامحدود بودن تعداد معصومان (و انسداد باب نقد ولی فقیه) است.
قائلان به چنین انگاره ای به سخافت و موهن بودن آن واقفند از این رو ادعاهایی کاتولیکی و شیخی همچون “عصمت استراتژیک” و عصمت اعطایی بر اساس “قاعده لطف” و… را پیش می کشند.
اینکه گاهی به موضوعاتی همچون #قاعده_لطف می پردازیم از همین رو است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

:D :) :( :o :? 8) :lol: :P :wink: :-* =(( :-& @};- :-S >:) :x :(( :-x :| :-<